Katar’a taşındığımda;
Sadece valizlerimi değil, hayatımdaki önemli şeyleri de yanımda götürdüm. Kızım, köpeğim, alışkanlıklarım, endişelerim ve umutlarımla yeni bir hayata başladım.
Bu sadece başka bir ülkeye taşınmak değil, kendi içimde de yeni bir sürece adım atmaktı.
Bu değişimin ne kadar büyük olduğunu hemen fark edemedim.
Taşınmadan önceki günler oldukça yoğundu. Yakınlarım sık sık aynı soruyu soruyordu: “Başka bir ülkeye taşınıyorsun, ne hissediyorsun?”
Ancak bu soruya cevap verecek enerjim bile yoktu. Kızımın düzeni, köpeğimin belgeleri, evin toparlanması, vedalaşmalar ve kutular derken daha yola çıkmadan yorulmuştum.
Sonunda uçak havalandı...
İlk günler, bildiğimiz günlük rutinlerle geçti. Mama saatleri, oyuncakların sesi, uykuya direnme çabaları…
Yeni bir ülkede olduğumu değil de, sadece evin yeri değişmiş gibi hissettim.
Asıl değişim zamanla başladı.
Sokaklar yabancıydı, insanlar farklıydı, dilini bilmediğim bir ortamdaydım.
Bu sessizlik içinde kendi içime dönmeye başladım.
Bu blog, o içe dönüş sürecinde doğdu.
Anne olarak yaşadığım sabırla, yeni bir dili ve kültürü tanımaya çalışırken fark ettiğim detayları burada paylaşmak istedim.
Bu blogda sadece Katar’daki hayatı değil, kendi deneyimlerimi de anlatacağım.
Bazen küçük bir anı, bazen karşılaştığım zorlukları ya da farklılıklara dair gözlemlerimi…
Belki de sizlere faydalı olabilecek bazı deneyimleri paylaşacağım.
Hoş geldin.
Bu satırlarda belki kendinden bir şey bulursun.
Küçük Bir Not:
Sen de kendi adımını atmaktan çekinme.
Bu yazılar, o adımların izinden geliyor.