Bazen sadece "merhaba"demek bile zor gelir insana..
Katar'da yaşamaya başladığımdan beri en çok farkettiğim şeylerden biri şu oldu:
"Merhaba" demek gerçekten zor. Çünkü insan biliyor ki arkasından "nasılsın" gelecek. Belki birkaç cümle daha.. İşte orada başlıyor çekingenlik.
Yeni ülkede, yeni bir şehirde bu küçük kelime bazen gerçekten cesaret istiyor. Herkes için kolay olmuyor. Hele içine kapanıksa insan ya da dil bariyeri varsa.
Parklar bu durumun en çok yaşandığı yerlerden biri bence. Anneler olarak hepimiz çocuklarımızla dışarı çıkıyoruz, aynı salıncakta bekliyoruz...çogu zaman çocuklar sayesinde mecburen konuşmaya başlıyoruz. Bir oyuncak paylaşımı, küçük bir tartışma.. O anda göz göze geliyoruz ardından ya içten bir gülümseme ya da sessiz bir anlayış. Çocuklar için ne kadar da kolay aslında. Gözlemliyorlar, birkaç adım ve sonrasında "oynayalım mı?"... Ama biz yetişkinler için öyle değil. Çoğu zaman davranışlarımızı, sözlerimizi ölçüp biçiyoruz.
Ama merhaba gerçekten bir kapı bazen. Arkasından ya sıcak bir sohbet geliyor ya da tek başına bir cümle olarak kalıyor.
Ne olursa olsun "İnsan İnsana Muhtaç" ! Anlaşılmaya duyulmaya... Kültür farkı, dil farkı, farklı alışkanlıklar... ilk adımı attırmayı zorlaştırsa da bazen kısa bir sohbet insanı insana yaklaştırıyor.
Belki de tek ihtiyacımız olsan samimi bir "Merhaba" ...
Sevgilerle,
Küçük Bir Not:
Bu yazı, “merhaba” demenin ne kadar zor ama bir o kadar da gerekli olduğunu fark ettiğim bir zamana ait.