Doha bugün yağmurlu. Sabah uyandıgımda, yağmuru görünce onu özlediğimi fark ettim. Tatlı bir kafede kahvemi içerken bu yazıyı yazmak bana iyi geldi. Sanırım yazmak, bana neyi büyütmemem gerektiğini hatırlatıyor.
Bu aralar zihnimde gezinen bir düşünce var:
Kötüyü görmek ve olumsuzu dile getirmek çok kolay.
Güzelliği fark etmek ve söylemek niyet ve bilinç ister.
Belki de bu yüzden kötüyü konuşmak bize daha tanıdık geliyor.
Belki de mesele, neyi gördüğümüzden çok neyi dile getirmeyi seçtiğimizdir. Ne dersiniz?
Sevgilerle,